De slak

vlakbij het spoor

dat ik zo vaak volgde

betastte mijn kinderhand

elke wending

 

jij had geen teer huis

dat verkruimelde in een vuist

 

normaal gesproken

een nomade

toen een honkvaste rots

 

dacht ik

 

opeens verdween je

als een dagdroom

bijna vergeten

tot ik je weer zag

met je ogen op steeltjes

 

als door een enorme hand opgetild

in vogelvlucht, maar waarom

bij treurwilgen neergezet

 

ik was het die in cirkels liep

op de rotonde

van mijn leven

 

je blijft

als het zwart uitvergroot

maar onder mijn vrouwenhand

kleiner

 

(over het bronzen beeld ‘De Slak’

van Theo van de Vathorst)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: